2
برای ایرانیان پرتالی است متمرکز به جغرافیای گردشگری که این جغرافیا بستر مناسبی برای توسعه سایر بانکهای اطلاعاتی از قبیل مشاهیر و بزرگان هر شهر و بررسی آثار آنها و بانکهای اطلاعاتی مثل، خدمات و گردشگری که شامل غذاهای محلی،سوغات،صنایع دستی،بازار،صنعت،اکوتوریسم می باشد.با فرستادن عکس،سفرنامه،فیلم کوتاه،گذاشتن کامنت در آخر هر مطلب و معرفی شغل یا کار خود در آن منطقه، و با به اشتراک گذاشتن این مطالب به توسعه صنعت توریسم کشور کمک کرده باشیم
شنبه ٢٩ مهر ١٣٩٦
منو اصلی
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
عضویت
[فراموشی کلمه عبور]
پاراگوئه
نام رسمی کشور :
جمهوري پاراگوئه
(Republic of Paraguay)
پایتخت :  آسونسيون
زبان رسمی :  اسپانيايي (رسمي 7%)، گواراني (40%)، دو زبانه تسپانيايي – گواراني (48%)
نوع حکومت :  جمهوري مطابق قانون اساسی
مذهب :  كاتوليك رومي (97%).
واحد پول : گوارانی(guarani)
عضویت :  سازمان ملل متحد ، سازمان كشورهاي امريكايي ، انجمن وحدت امريكايي لاتين . بازار جنوب.
جمعیت :  6,191,368 نفر(July 2004 est.)
روز استقلال :
شهرهای عمده : سان لورنزو, سيوداد دل استه, پدرو خوان انكارناسيون
امید طول عمر :  66/1 سال
رشد سالانه جمعیت :  2.51درصد(July 2004 est.)
نژاد : 
مساحت :  406,752 کیلومتر مربع
خط ساحلی :  خط ساحلی ندارد.
مختصات جغرافیایی :  23 درجه جنوبی و 58 درجه غربی

نقشه جفرافیایی

نقشه سیاسی

حکومت :  در 1992 مجلس موسسان با 198 عضو انتخاب شد تا قانون اساسي جديديس تدوين كند.  احزاب عمده سياسي عبارتند از : • حزب کلرادو • اعتبارراديكال ليبرال.
آموزش :  ميزان با سوادي: 1/90% (1990). سنين تحصيل اجباري: 7 تا 13 سال. تعداد دانشگاه : 2.

دفاع :  كل نيروهاي مسلح : 000/17 (1991) به علاوه 000/8 پليس شبه نظامي. خدمت سربازي : نيروي زميني 18 ماه، نيروي دريايي 24 ماه.

تاریخچه

برای اولین بار اروپایی‌ها در اوایل قرن ۱۶ میلادی این کشور را کشف کردند و شهر آسونسیون در تاریخ ۱۵ آگوست ۱۵۳۷ توسط جهانگرد اسپانیایی، خوان د سالارز بنا نهاده شد. پس از مدتی این شهر به مرکز ایالت مستعمره اسپانیایی و جایگاه اولیهٔ هیأت جامعهٔ جیسویت و محل سکنی گزینی در آمریکای جنوبی در قرن ۱۸ تبدیل شد. پاراگوئه درتاریخ ۱۴ مه ۱۸۱۱ با برانداختن متولیان اسپانیایی، استقلال خود را اعلام کرد.

تاریخ پاراگوئه شاهد دروه‌های طولانی سلطهٔ دولتهای بیگانه، عدم ثبات سیاسی، جنگهای داخلی و جنگهای ویرانگر کشورهای همسایه بوده است. تاریخ مستعمره بودن این کشور را می‌توان به دوره‌های مشخص تقسیم کرد:

  1. ۱۸۱۱-۱۸۱۶: پیدایش تمدن
  2. ۱۸۱۶- ۱۸۴۰: دولت خوزه گاسپار رودریگز د فرانسیا
  3. ۱۸۴۰- ۱۸۶۵: دولت‌های کارلوس آنتونیو لوپز و فرانسیسکو سولانو لوپز
  4. ۱۸۶۵- ۱۸۷۰: جنگ دول سه گانه
  5. ۱۸۷۰- ۱۹۰۴: بازسازی پس از جنگ و دولت حزب کلورادو (پاراگوئه) حزب کلورادو
  6. ۱۹۰۴- ۱۹۳۲: حزب آزادیخواه و حرکت بسوی جنگ چاکو
  7. ۱۹۳۲- ۱۹۳۵: جنگ چاکو
  8. ۱۹۳۵- ۱۹۴۰: دولت‌های حزب انقلابی فبرریستا و خوزه فلیکس استیگاریبیا
  9. ۱۹۴۰- ۱۹۴۸: دولت هیگینیو مورینیگو
  10. ۱۹۴۸- ۱۹۵۴: جنگ داخلی پاراگوئه، روی کار آمدن مجدد حزب کلورادو
  11. ۱۹۵۴-۱۹۸۹: دیکتاتوری آلفردو استروسنر
  12. ۱۹۸۹- زمان حال: جنبش بی مسیر- - تحول به سوی دموکراسی

جنگ دوَل سه گانه و جنگ چاکو مراحل مهمی از تاریخ پاراگوئه اند، زیرا استقلال این کشور از اسپانیا، تقریباً بدون جنگ و خونریزی بود. پاراگوئه در جنگ دول سه گانه، با برزیل آرژانتین و اروگوئه مبارزه کرد و در سال ۱۸۷۰ پس از پنج سال جنگ خونین در آمریکای جنوبی، شکست خورد. پاراگوئه مقدار زیادی از اراضی خود را توسط برزیل و آرژانتین از دست داد. جنگ چاکو با کشور بولیوی بود که بولیوی در اوایل دههٔ ۳۰ میلادی شکست خورد.

پاراگوئه حاکمیت خود را بر منطقهٔ چاکو تجدید کرد و برای بدست آوردن صلح، اراضی زیادی را به عنوان جریمه از دست داد.

تاریخ پاراگوئه مملو از اختلاف نظر بین تاریخ شناسان، فرهیختگان و سیاست‌مداران است. بسیاری از وقایع تاریخی، بخصوص جنگ ها، بسته به اینکه کتاب تاریخی نوشته شده در پاراگوئه، آرژانتین، برزیل یا بولیوی را بخوانید، تغییر می‌کنند. همچنین احزاب اصلی پاراگوئه مانند حزب کلورادو و حزب آزادیخواه (پاراگوئه) (حزب آزادیخواه نیز بر سر تاریخ پاراگوئه با یکدیگر اتفاق نظر ندارند.



نقشهٔ پاراگوئه

 جغرافیا

در کنارهٔ جنوب شرقی، رودخانهٔ پارانا قرار دارد که سد ایتایپو، بطور مشترک با برزیل بر روی آن احداث شده است. ای نسده در حال حاضر بزرگترین نیروگاه هیدروالکتریک در دنیا است و تقریباً تمام برق مورد نیاز پاراگوئه را تامین می‌کند. نیروگاه هیدروالکتریکی دیگری که بر روی رودخانهٔ پارانا قرار دارد، سد یا کیرتا) یاکیرتا است که بطور مشترک بین آرژانتین و پاراگوئه احداث شده است. امروزه پاراگوئه بزرگترین صادرکنندهٔ انرژی هیدروالکتریک در دنیا است.

آب و هوای محلی بین آب و هوای شبه استوایی تا آب و هوای معتدل تغییر می‌کند، در نواحی شرقی بارش زیاد باران و در نواحی غربی مناطق تقریباً خشک به چشم می‌خورند.

امور سیاسی

امور سیاسی پاراگوئه در چهارچوب نظام سیاسی رئیس جمهوری، دمکراتیک جایگزینی، جمهوری قرار دارد که رئیس جمهور پاراگوئه هم نفر اول کشور و هم نفر اول دولت است و رئیس تقسیمات چند جزئی به حساب می‌آید.

قوهٔ مجریه در اختیار دولت است. قوهٔ مقننه به دولت و دو خانهٔ کنگرهٔ ملی واگذار شده است. قوهٔ قضاییه مستقل از قوهٔ مقننه و قوهٔ مجریه است.

اقتصاد

پاراگوئه اقتصاد بازاری دارد که نشانهٔ بارز آن، فعالیت عمدهٔ بخش خصوصی است که در زمینهٔ صادرات مجدد کالاهای مصرفی وارداتی به کشورهای همسایه و هزاران بنگاه اقتصادی، فعالیت می‌کنند. عمدهٔ فعالیتهای اقتصادی پاراگوئه بر مبنای کشاورزی، بازرگانی محصولات کشاورزی و دامپروری قرار دارد.

پاراگوئه سومین کشور صادر کنندهٔ سویا است و صادرات گوشت آن نیز با توجه به وسعت این کشور، قابل توجه است. درصد زیادی از مردم پاراگوئه، از طریق کارهای کشاورزی امرار معاش می‌کنند. پتانسیل اقتصادی پاراگوئه در طول تاریخ به علت محصور بودن این کشور در خشکی، محدود بوده است. هرچند این کشور از طریق رودخانهٔ پارانا به اقیانوس آتلانتیک وصل می‌شود.

به خاطر حالت مدیترانه ای، اقتصاد پاراگوئه وابستگی زیادی به برزیل و آرژانتین دارد. بنابر عهدنامه‌های متعدد، پاراگوئه در کشورهای آرژانتین، اروگوئه و برزیل دارای گمرک آزاد است که محصولات را به آنجا صادر می‌کند. مهمترین این بنادر آزاد، در پاراناگوا ساحل برزیلی آتلانتیک قرار دارد.

پل دوستی که بر روی رودخانهٔ پارانا بین شهر سیوداد دل استه و شهر برزیلی فوز دو ایگواچو نصب شده است، باعث تردد حدود ۴۰,۰۰۰ مسافر بین دو کشور شده است و راهیابی زمینی پاراگوئه به پاراناگوا را نیز تضمین می‌کند. اقتصاد پویایی بین سیوداد دل استه و فوزدو ایگواچو در جریان است که عمدتاً مبتنی بر تجارت بین‌المللی و خرید و فروش بازرگانان برزیلی موسوم به ساکولیروس،می باشد. حدود %۶۰ تولید ناخالص ملی از تجارت و صادرات به برزیل و آرژانتین حاصل می‌شود. با وجود مشکلات ناشی از ناپایداری سیاسی و اصلاحات ساختاری آهسته، پاراگوئه از سال ۱۹۹۱ عضو بلوک تجارت آزاد MERCOSUR بوده است.

سرشماری نفوس


آسنسیون، پایتخت پاراگوئه

از نوع نژاد، فرهنگ و آداب اجتماعی، پاراگوئه یکی از یکنواخت‌ترین مردمان را در بین کشورهای آمریکای لاتین دارد. حدود ۹۵٪ مردم از نژاد مستیزو اند که ترکیب نژادهای اسپانیایی و گوارانی – هندی است.

تنها نشان باقیمانده از فرهنگ گوارانی، زبان گوارانی است که ۹۴٪ مردم به این زبان صحبت می‌کنند. زبانهای گوارانی و اسپانیایی هر دو رسمی هستند. گروهای کوچکی از مردم ایتالیایی، مردم آلمانی، ژاپنی، کره‌ای ها، چینی ها، اعراب، برزیلی‌ها و آرژانتین‌ها نیز در پاراگوئه سکنی گزیده اند که تا حدود زیادی زبان و فرهنگ پیشین خود را حفظ کرده اند.

جمعیت پاراگوئه بصورت ناهمگون در تمامی کشور پخش شده است. حدود ۵۶٪ پاراگوئه‌ای‌ها در نواحی شهری زندگی می‌کنند. تعداد کثیری از مردم در ناحیهٔ شرقی و نزدیک پایتخت و بزرگترین شهر، آسونسیون زندگی می‌کنند که ۱۰٪ جمعیت کشور را در بر دارد. منطقهٔ چاکو که تقریباً ۶۰٪ وسعت پاراگوئه است. کمتر از ۲٪ جمعیت را در خود جای داده است.

اغلب مردم کشور دارای دین کاتولیک کلیسای رم و تعداد کمی منونیت و همچنین تعدادی اقلیت پروتستان می‌باشند.

فرهنگ


منظره‌ای در گران چاکو، پاراگوئه

پاراگوئه‌ای‌ها فرهنگ خود را با هنرهایی نظیر قلابدوزی ("آهو پوی") و توری بافی ("ناندوتی") ابراز می‌کنند. موسیقی پاراگوئه شامل رقص موزون پولکا، رقص گالوپا و رقص آرام گوارانیاس می‌باشد که با چنگ بومی نواخته می‌شود. آنها همچنین از خوردن سوپا پاراگوئیما لذت می‌برند که شبیه به نان ذرت ضخیم است. این غذا از پنیر، پیاز، فلفل دلمه ای، پنیر روستایی، آرد ذرت زرد، شیر، ادویه جات، کره، تخم مرغ و مغز ذرت تازه تهیه می‌شود.

سالهای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ شاهد شکوفایی نسل جدیدی از رمان نویسان و شاعران پاراگوئه مثل خوزه ریکاردومازو، روکه والیوس و آگرستو روآ باستوس بود. فیلم‌های پاراگوئه‌ای زیادی نیز ساخته شد.


مردمان طبقهٔ بالا عموماً یک یا دو نسل قبلشان رعیت بوده اند. این به آن معنی نیست که سلسله مراتب اجتماعی وجود ندارد. بلکه رابطهٔ بین شهرنشین و روستانشین، کارفرما و کارگر، کارگر یدی و فکری کماکان وجود دارد. از طرفی تغییر طبقاتی زیاد رخ می‌دهد و گاهی رعیتی فقیر، سربلندتر از مردم مرفه است.

زندگی اجتماعی عمدتاً حول خانوادهٔ بزرگ پدر و مادر، بچه‌ها و نزدیکان و پدربزرگ و مادر بزرگ می چرخد. پاراگوئه‌ای‌ها به خانوادهٔ خود بسیار وفادارند. و خانواده پناهگاه و حامی آنها محسوب می‌شود.

علایق خانواده در ایسنت که وارد چه حزبی شوند، با چه کسی ازدواج کنند، چه نوع کاری برای خود پیدا کنند. گاهی لباس قانون بر تن می‌کنند و گاهی در برخی موارد – از کشور مهاجرت می‌کنند. به جز دوستان معتمد قدیمی، به هر کسی که خارج از خانواده باشد با بی تفاوتی و گاهی با بدگمانی برخورد می‌کنند.

در داخل خانواده، ارزشهای سنتی ارجحیت دارند. کودکان باید مطیع والدین خود باشند و زنان باید تابع شوهر خود باشند. والدین تعمیدی روابط خاصی با خانواده دارند. زیرا اغلب آنها را به خاطر جایگاه اجتماعی مطلوبشان انتخاب می‌کنند تا امنیت بیشتری برای کودکان فراهم شود. خانواده احترام زیادی برای آنها قائل می‌شود و در مقابل، توقع حمایت و پشتیبانی را از آنها دارد.

منابع:http://www.tebyan.net & http://fa.wikipedia.org

اوقات شرعی
نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد

بازديدکنندگان اين صفحه: 18932 بازديدکنندگان امروز :  2955 کل بازديدکنندگان :  52870551 بازديدکنندگان آنلاين :  4 زمان بارگزاري صفحه:  0.9873